Jolande is 24 jaar en afgestudeerd aan de Academische Pabo, gericht op getraumatiseerde weeskinderen in Nederland. 4 jaar geleden deed ze vrijwilligerswerk voor een community project voor straatkinderen in Oeganda. Ze realiseerde zich te laat dat het niet goed is een sterke band op te bouwen met de kinderen daar.

‘Ik raakte snel betrokken bij de kinderen van het straatproject. Ze zijn kwetsbaar en aandoenlijk en dat doet iets met je. Je wilt echt iets voor die kinderen betekenen. Maar ik kwam net van de middelbare school, wat wist ik nu helemaal? En wat ga ik doen? Veel tijd om hierover na te denken had ik niet, want de kinderen werden bijna letterlijk in mijn schoot geworpen. Het was me snel duidelijk dat de vaste verzorgers weinig steun boden aan de kinderen.

Zonder dat je er erg in hebt bouw je een band op met de kinderen, maar je vergeet dat je daarna weer weggaat. Dit schaadt het vertrouwen van een kind en is slecht voor hun hechtingsproces. Kinderen hebben vaste verzorgers nodig. Dat biedt veiligheid en zelfvertrouwen en dus een kans op een gezonde toekomst. Opgroeien in een weeshuis is dus niet goed voor een kind en dat komt deels door de aanwezigheid van tijdelijke verzorgers. Ik hoop dat er steeds meer vrijwilligers zich hier bewust van worden.”